The Poetics of an Odd (wo) Man out

It doesn’t interest me what you do for a living.
I want to know what you ache for
and if you dare to dream of meeting your heart’s longing.

It doesn’t interest me how old you are.
I want to know if you will risk looking like a fool
for love
for your dream
for the adventure of being alive.

It doesn’t interest me what planets are squaring your moon…
I want to know if you have touched the centre of your own sorrow
if you have been opened by life’s betrayals
or have become shrivelled and closed
from fear of further pain.

I want to know if you can sit with pain
mine or your own
without moving to hide it
or fade it
or fix it.

I want to know if you can be with joy
mine or your own
if you can dance with wildness
and let the ecstasy fill you to the tips of your fingers and toes
without cautioning us to
be careful
be realistic
remember the limitations of being human.

It doesn’t interest me if the story you are telling me
is true.
I want to know if you can
disappoint another
to be true to yourself.
If you can bear the accusation of betrayal
and not betray your own soul.
If you can be faithless
and therefore trustworthy.

I want to know if you can see Beauty
even when it is not pretty
every day.
And if you can source your own life
from its presence.

I want to know if you can live with failure
yours and mine
and still stand at the edge of the lake
and shout to the silver of the full moon,
“Yes.”

It doesn’t interest me
to know where you live or how much money you have.
I want to know if you can get up
after the night of grief and despair
weary and bruised to the bone
and do what needs to be done
to feed the children.

It doesn’t interest me who you know
or how you came to be here.
I want to know if you will stand
in the centre of the fire
with me
and not shrink back.

It doesn’t interest me where or what or with whom
you have studied.
I want to know what sustains you
from the inside
when all else falls away.

I want to know if you can be alone
with yourself
and if you truly like the company you keep
in the empty moments.

~got this poem here

Kahapon nagkaroon ako ng pagkakataon makilala at makasama kahit sa sandaling panahon ang mga bata sa Asilo de San Vicente de Paul. Kasama ang ilang officemates at sa panguguna ni Chris ay bumisita, nakihalobilo, nakilaro ng hephep hurray, tao-bahay-bagyo at picture frame, nakipag-usap, nakicheer, nakisayaw, at nakipagtawanan kami sa mga bata.

Sa hapon na yun, naging ate at kuya rin kami sa mahigit 37 na bata. Bakas sa mga mukha nila ang kagalakan na makita kami. Isa si Mylene at Matet sa mga batang nakilala ko dun. Si matet (11 years old) ay binomba ako ng mga slambook questions like ilan taon na ako, anong grade ko na (sinabi ko kasi 13 years old lang ako... di ko sinabi ito ay noon taon 1998 pa.. hehe). Masayahin na bata si matet at madaldal din siya kasi kahit kakakilala pa lang namin nagkwekwento siya at nakikipagkulitan. Ganun din si Ashley na nagkwento ng tungkol sa kanyang field trip at school. Si Mylene naman, 16 years old ay dating tumira sa may Maligaya (isang lugar malapit sa'min) kaya medyo can relate kami sa fairview stories.

Nag-umpisa ang hapon sa 'cheering competition' kung saan pinakita ni JM at ng group three ang kanilang natatagong talento sa pag-move it move it.. Matapos ang cheering naglaro naman kami ng mga games. Mayroon din hephep hurray game kung saan una akong nasibak. Tapos tsibugan at marami pang kwentuhan...

bago natapos ang hapon, dalawang sayaw ang inihandog ng mga bata sa'min. Umawit din sila ng thank you and nagpasalamat samin. Natouch ako dun sa sinabi nung isang bata, na kung gaano namin sila napasaya at nagpapasalamat siya na kahit gaano kami ka-busy ay nakapunta kami sa Asilo. Sinabi pa niya na kahit isang beses lang namin sila makakasama ay habang buhay na kami magiging parte ng buhay nila.


Sa totoo lang, ako pa yung napasaya at na-touch ng mga bata sa Asilo. although siyempre sana din sa maliit na paraan ko ay natouch ko kahit papano sila. And kahit ilan oras ko lang sila nakasama, masasabi ko na magiging parte na sila ng buhay ko.

Isang learning experience ang Asilo lalo na sa tulad ko na may qualms sa world at sa buhay buhay. Na-realized ko na dapat kahit anong mga pagsubok or estado ko sa buhay, dapat lagi akong maging positibo at may pag-asa. Ayan ang tinuro sa kin ng mga bata. Kung tutuusin sila pa ang may karapatan maging abs bitter herbs sa buhay pero pag nakita mo sila, mararamdaman mo na sobrang positive at masaya sila.

Nakakatuwa sila kasi sobrang grateful sila sa aming pagbisita at talagang winelcome nila kami at tinuring na parang ate at kuya.

Sana makabalik pa ako sa Asilo :)

PS Salamat kay Chris na nag-imbita samin.. next time ulit :)

after x number of months of waiting, x VRs processed (katas kasi ito ng holiday pay), and pagdarasal na yung makabunot sa kin ay regaluhan ako nito... ay nakabili na din ako ng KOREANOVELA bike. Ansaya ng pakiramdam. Super excited ako kasi antagal ko rin inasam asam ito..

binili ko yung bike sa Raon kasama ang nanay ko. color red yung bike. naisip ko kasi yung tatay ko eh. hehehe. basta nung nakita yung bike may parang music na "starira stadirara" tapos naimagine ko agad ang sarili ko sa bike na yun kaya ayun ang binilli ko. hehehe

wala pa akong naiisip na ipapangalan dito. siguro KB as in koreanovela bike since ganyan ang katawagan ko na. Yung tindero ng bike sabi lady's bike daw yun tapos yung nag-assemble nung bike (na nagsabi rin na maiksi yung binti ko dahil hindi ko abot yung sahig pagsakay sa bike) ang tawag dun ay chinese bike..

after ma-assemble ito ni-road test ko na siya sa subdivision namin. may nagsabi sakin, "wow parang sa pelikula lang ah" may ilan din napatingin,... hahahaa choz.. basta masaya ako.

I'm having difficulties comprehending what my spanish teacher is talking about more than ever. In fact, out of 50 words he spoke, i could only grasp 5 words.. hahaha.. .. maybe i should work extra hard and study more if I really want to learn the language.

My spanish teacher who looks like young santa ( as per cha) really speaks fast and he never attempted to explain anything in english.. huhu.... today we had this activity, where we had to list down what amparanoia (spanish indi band) is saying in the interview. While watching the video, I was doodling something on my notes... well more of FLAMES.. then my classmate looked down on my notes and noticed it. He grinned and sort of nudge me as if to say, "ano yan ginagawa mo" syempre, nahiya ako... he thought i was doing the activity seriously since it looked like I was writing something... but NOOO... flames pala to.. kaya naman when teacher is asking what amparanoia said... my mind and notes are like NADA...
focus badette!

kung hanggang tula lang ako
richard r. gappi

Puting lapida itong pintong papel.
Tuwing dadalaw ka, nagkakapangalan
ang pangungulila, nahahawi
ang mga agiw na napagkit sa mga ukit.
Tila umiingit na bisagra ang mga salita
kapag pinatutuloy ang mga ito;
sumisilip naman ang matalas na sinag,
tila balaraw na nilalaslas ang dilim
na nakalupasay sa sahig.
Minsan, nagmumulto ang puntod.
Pinangangatog ang tuhod.
Ngunit muli akong ipapanatag
ng katotohanang nakapinid na
ang ngiti ng lugod,
nakahimlay na ang damdaming
nagpatibok sa puson.
Sa ganitong tagpo, lalong
lumalawak ang giwang ng pinto.
Sapagkat sa bawat katok ng mga salita
nauulinigan ko ang iyong
mga impit na halinghing at bulong;
sa bawat tulos ko ng taludtod,
pumapatak sa diwa ang malalapot na gunita;
at kapag naitundos ko ang imahen,
nakukuyom ko kahit
ang balangkas ng iyong anino.
Kaya unawain ako
kung ito lang ang kayang gawin.
Sapagkat tula lang ang naaangkin.
At dito ka lang nagiging akin.

Nakuha ko from Jpaul

Nagulat ako sa comment ni Jay sa'kin nung futsal last Tuesday, "det wag kang matakot sa bola.. isipin mo na lang backdoor yan!" eh sa totoo naman hindi ako takot sa bola. oo sige na nga aaminin oo takot ako sa bola or sa anything na makakasakit sa kin.. duh! siyempre masakit naman talaga ang masaktan. pero paminsan minsan kinakailangan matamaan ng bola sa kalagitnaan ng laro at masaktan para tumibay ka at para matuto ka hindi lamang ng pag-ilag moves kundi umisip ng paraan kung pano mo haharapin ang malakas na hagupit na bola.

wala ng multiply sa office. Blinocked na ulit nung mga taga-IT samin. natunugan ata na panay ang pag-update namin every shift. nalungkot naman ako...wala ng libangan..

isang nakakaaliw na ideya na narinig ko today: palay na nga lumapit sa manok, tinangihan pa...

naalala ko tuloy yung sinabi ni JM dati, mas madaling mahuli ang manok pag nakatali.. o di ba wala na tong sense pero wala lang...

nakakita na akong cheaper version ng koreanovela bike sa raon kahapon.. hmmm mas mura ito ng P400 kesa dun sa nakita ko sa sm fairview at mas maraming colors.. sabi ko sa tatay ko bibilhin kong kulay ay purple para mahihiya siyang gamitin.. hahaha.. sagot ng tatay ko: "eh sprayan ko yan ng itim" (ayus noh)..

nakapunta na rin ako sa wakas sa bookay kung san bumili ako ng isang isabel allende buk at bracelet na unique (i think) dami dun asteeg na buks na guato kong balikan someday..

sabi ko kay ar, wag na magpasalubong ng panyo kasi nung last year ayun yung pasalubong niya tapos katakot takot na luha at malas ang inabot ko (oo supertitious ang lola mo) kaya now binigyan niya ako ng walley... thanks arleggy :)